ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊಲಗಳು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ಹೊಸ ಮನೆಗಳು ಎದ್ದು ನಿಂತಿವೆ. ಊರು ಬದಲಾಗಿದೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆದರೂ ಖಚಿತವಾಗಿ. ಮತ್ತು ಇದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗಲೂ, ನಾನೂ ಅಷ್ಟೇ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೂ ಆ ದಾರಿಯ ಒಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಮಾವಿನ ಮರ ನಿಂತಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅದರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಟವಾಡಿದ್ದ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾದರೂ, ಆ ಮರ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದೆ — ಬದಲಾವಣೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಏನೋ ಒಂದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬ ಸಾಂತ್ವನದಂತೆ.